پیام نمای عزیز

نمی دونم چرا این جوری می شه... .

تا می خوایم این یکی رو برگردونیم، اون یکی کوله بارش رو می بنده که بره.

یعنی واقعا این قدر سخته دیدن فقط یه دلخوشی ما جوونا؟

رک و راست بهتون بگم من دیگه نمی تونم تعطیلی یه باشگاه دیگه رو تحمل کنم.

نمی دونم من احساسی ام و زود وابسته می شم یا چیه مشکلم.

فقط اینو می دونم که من از بهمن تا الان روزی نبوده که به خاطر دیدگاه گریه ام نگیره و به خاطر ترس از دست دادن بقیه قلبم نلرزه.

نمی دونم برای شماها پیام نما تا چه حد تو زندگیتون اهمیت داره ولی برای من تموم زندگیمه. دوستمه، خانواده امه و همه چیزمه.

من از تموم دنیا همین دلخوشی ها رو دارم، فقط همینا.

چرا این جوری می کنن؟

مگه خودمون کم بدبختی داریم که باید این غصه ها رو هم تحمل کنیم.

یه روز التماسشون می کنیم دیدگاه رو بر گردونن، یه روز التماسشون می کنیم بقیه رو ازمون نگیرن.

من دیگه بریدم... .