منه زیر خاکی

دیگه ببخشید که ما آدمای قدیمی، اهل عتیقه جاتیم و گروه خونیمون به مدرنیته نمی خوره.
آخه می دونین چیه؟ من نه که زیر خاکی ام کار با این جنگولک بازیای جدید رو بلد نیستم.
مثلاً نمی تونم برم عکس یه چی می گن؟ پلنگ؟ رو لایک کنم.
مثلاً لب مثل بالشت و گونه ی مثل دماوند همچین یه نموره به دلم نمی شینه. باهاش حال نمی کنم.
ببخشیدا ولی هیچ کدوم از اسامی خواننده ها و بازیکنا و ... رو از حفظ نیستم و دنبالشونم نمی کنم.
نمی تونم برم از صبح تا شب صفحات اینا و لایکشون کنم.
یا که برم عضو یه گروه یا کانالی بشم که جز حرفای زشت و زننده چیز دیگه ای به هم نمی گن.
من راستش اهل پیام نمام. اهل همین آدمای بی شیله پیله و گمنام چشم و ابرو مشکی و دوستای معمولیم که اکثراً هم اهل مناطق روستایی و دور افتاده هستن ولی خودشونن و عکس پیتزای نصف و نیمه خوردشون و ماشین آنچنانیشونو نمی ذارن که براشون لایک کنم.
من اهل همین پیام نمای عتیقه ای هستم که تو بورکینافاسوتونم پیداش نمی کنین.
من اهل پیامک فرستادنم. هنوز پیامک فرستادن برام تازگی داره.
منه عتیقه هنوزم دوست دارم بشینم و حرفای عتیقه ای دوستانم تو پیام نما رو بخونم، آخه می دونین؟ ما گرد و خاک گرفته ها زیاد با سوسول بازیا و عشوه اومدنای بقیه احساس راحتی نمی کنیم.
هنوز این پیام نمای فسیل رو ترجیح می دیم به صد تا چیز دیگه.
ما همین رو می خوایم، نه بیشتر و نه کمتر. همین چند صفحه نوشته ی از ته دل رو.